بسم الله الرحمن الرحیم

از دو دسته از مردا خیلی بدم میاد

اولیش: مردایی که سعه ی صدر ندارن ، بحث میکنن ، دعوا میکنن ، اونم با خانوما

 وقتی یه مرد خودشو اندازه ای میبینه که با یه خانوم کل کل کنه و دهن به دهن بشه ، و خودشو  هم سطح یه زن میکنه( حالا زن خودش باشه یا بقیه ی خانوما)، خب طبیعیه که اون زن هم هر حرفی از دهنش دربیاد بهش بزنه یا هر طوری باهاش برخورد کنه ، (البته الان جنبه ی احساسی رو نگاه میکنما،نه جنبه ی شرعی و عقلی، واقعیتهای روزانه رو میگم) چرا؟؟؟ چون میبینه که داره با یه آدم همقد خودش یا شایدم خیلی کمتر حرف میزنه( این حرف ستاره ی سنتی درونم بودااا، خانوما نیان شاکی شن که مگه زن از مرد چی کم داره، میدونم چیزی کم نداره، ولی خب این ستاره ی درونم تو این مورد یه کم قدیمی فکر میکنه و از مردها توقع مررررد بودن داره، توقع داره پخته تر از خانومها رفتار کنن، شما به بزرگواری خودتون ببخشینش )

دومیش: از مردایی که وقتی یه کاری میکنی که مطابق میلشون نیست(چه تو محیط خانواده و چه محیط کار و چه حتی دنیای مجازی) قهر میکنن و دیگه تحویلت نمیگیرن و جوابتو نمیدن. اصلاً نمیتونم بفهمم تو اینجور مواقع چطوری فکر میکنن، یعنی دارن نشون میدن که خیییلی مررررررردن؟ !

// به قول مامانم که همیشه میگفتن: "بدترین مردا مردایی ان که قهر میکنن." ولی  به نظر خودم این مردا واقعاً تهوع آورن.